tag:blogger.com,1999:blog-60296551043350838722012-02-27T20:26:00.718-08:00નીતા કોટેચાhttp://www.blogger.com/profile/09918063056143268021noreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-6029655104335083872.post-79281260496511895002011-04-20T06:18:00.001-07:002011-04-20T06:24:26.560-07:00<p><br /></p><p>જેમ જેમ અંધેરી સ્ટેશન નજીક આવતું ગયું ...મૌની નાં મન માં ગભરામણ<br /><br />વધતી ગઈ..મૌની અંધેરી ની એક કોલેજ માં પ્રોફેસર હતી...આખી કોલેજ<br /><br />એનાં થી ગભરાતી પણ છેલ્લાં ૪ મહિનાથી એ એમની જ કોલેજ નાં નવા<br /><br />પ્રોફેસર મી.ગાંધી થી ગભરાતી હતી...એને એક જ ડર હતો કે કોઇ જોઇ<br /><br />જાશે તો..એનો જ કોઇ વિધ્યાર્થી ..<br /><br />મૌની ને એ દિવસ યાદ આવતો હતો જ્યારે એની મમ્મી એને કહેતી<br /><br />કે "મૌની પરણી જા...મારા માટે ન પરણવું એ મુર્ખામી છે..મારા ગયાં<br /><br />સુધી તારી એટલી ઉમર થઈ જશે કે તુ એકલી જીવી નહી શકે અને<br /><br />તને પછી કોઈ મળશે પણ નહી.."અને આજે એ દિવસ આવ્યો હતો કે<br /><br />મમ્મી નાં મૃત્યુ પછી સાચ્ચે જ કોઈ નહોતુ મળતું કે જેની સાથે વાત<br /><br />પણ કરાય...અને પાછુ રોજ એકલાં એકલાં જીવવામાં ભાર લાગતો<br /><br />હતો...ક્યારેક બહુ મોડું આપણને ખબર પડે છે પણ ત્યારે બહુ મોડું<br /><br />થઈ ગયું હોય છે..પછી એ બાબત માં વિચારી ને કાંઇ જ મતલબ નથી<br /><br />હોતો..પણ તો પણ ક્યારેક જિંદગી માં એવું કોઈક આવી જાય કે એની<br /><br />માટે વિચારવા વગર ચાલતું નથી...કોલેજ માં જરા કડક પ્રોફેસર<br /><br />તરીકે ની છાપ હતી... તો બચ્ચાઓ સાથે હવે મસ્તી પણ નહોતી થઈ<br /><br />શક્તી..અને હવે અચાનક આ પ્રોફેસર નુ જિંદગી માં આવવું...કાંઇ<br /><br />ખબર નહોતી પડતી કે હવે ૪૪ વર્ષે નસીબ નું કયુ પાંદડુ ફરવાનું<br /><br />હતું...મી.ગાંધી ૪૭ વર્ષનાં હતા...તેઓ નાં પણ લગ્ન થયા ન હતા..એ<br /><br />મોજીલા વ્ય્ક્તી હતા..બીન્દાસ હસતા અને હસાવતા...અને મને તો<br /><br />કોઇએ કદી હસતા જોઈ જ ન હતી એટલે મૌની ને હસતા પણ બીક<br /><br />ક્યારેક જિંદગી ની ચારે બાજુ આપણે જ એવી કાંટાળી વાળ પાથરી<br /><br />નાખતા હોઈયે છે કે આપણે જ એમાં ફસાઈ જઇયે છે..ઊડવું હોય તો<br /><br />ઉડાતુ નથી .આપણે જ પાંજરું બનાવીયે છે આપણી જિંદગી નું ...<br /><br />અંધેરી સ્ટેશન આવ્યું..અને જેવી ઊતરવા ગઈ અને સામે જ પ્રોફેસર<br /><br />ગાંધી ઉભા હતા..છેલ્લાં ૩ મહિના થી આ જ એમનો નિત્ય ક્રમ<br /><br />હતો...કેટલું ધ્યાન રાખતા હતા એ..મૌની નું...એની બધી જ જરુરીયાત એ<br /><br />પુરી કરતા હતા...ઘરે જાય પછી પણ દિવસ માં બે વાર ફોન કરી ને એને<br /><br />ખૂબ હસાવતા હતા...એને ડર લાગવા મંડ્યો હતો આ સંબંધ માટે...પણ<br /><br />પ્રોફેસર ને જોઇને એ પાછું બધું ભૂલી ગઇ...એ એની સાથે ચાલવા<br /><br />લાગી...એ હવે હંમેશ રોજ અડધી કલાક વહેલી આવતી હતી..બન્ને સાથે<br /><br />હોટેલ માં નાસ્તો કરતા.અને પછી કોલેજ માં જતા...આજે પણ એ મળ્યા<br /><br />ત્યારથી એનુ હસવાનું શુરુ થઈ ગયું હતુ...બન્ને હોટેલ માં બેઠા..એ<br /><br />જ રોજ નો નાસ્તો મંગાવ્યો...બન્ને હસતા હસતા ખાતા હતા...ત્યાં<br /><br />પ્રોફેસર એ મૌની ને પૂછ્યું 'મૌની જી મને એક વાત કહો તમે લગ્ન ન<br /><br />કર્યા તમારાં મમ્મી માટે..પણ તમે મને ન પૂછ્યું કે મે શું કામ લગ્ન<br /><br />નથી કર્યા..." અને મૌની નુ હ્રદય ધબકાર ચુકી ગયું ...એને ખબર જ<br /><br />હતી કે આ પળ આવશે જ ..જ્યારે કે એનો જવાબ આપવો જ પડશે...<br /><br />મૌની એ કહ્યું " તમે જ કહી દ્યો ને કે શું કામ ન કર્યા લગ્ન??"<br /><br />ત્યારે પ્રોફેસર એ કહ્યુ "મને એક મારી સાથે ભણતી છોકરી સાથે પ્રેમ<br /><br />હતો..એનાં લગ્ન બીજે થઈ ગયાં.ને એટલે એનાં પછી હુ બીજાં કોઇને<br /><br />પોતાનાં હ્રદય માં સ્થાન ન આપી શક્યોં.."<br /><br />મૌની એ તરત એની સામે પ્રશ્નાર્થ નજર થી જોયું..જાણે એ પૂછતી<br /><br />હોય કે તો તો મને પણ નથી વસાવી ને હ્રદય માં ...<br /><br />અને પ્રોફેસર એ હસતા હસતા કહ્યુ..નજર થી ના પૂછો જોરથી જ પૂછો ને..."<br /><br />અને મૌની ની નજર નીચી થઈ ગઈ...જાણે ચોરી પકડાઈ ગઈ હોય..<br /><br />ત્યં પ્રોફેસર એ એનું મોઢું હાથ થી ઉપર કર્યું...મૌની નાં શરીર<br /><br />માં જાણે જણજણાટી ફેલાઈ ગૈ..પહેલી વખત કોઈ પુરુષ નો સ્પર્શ<br /><br />હતો ...એણે આંખો બંધ કરી દીધી...ત્યાં પ્રોફેસર એ કહ્યું "મૌની હવે<br /><br />આપણને એક બીજાની હુંફ ની જરુરત છે...ચાલ લગ્ન કરી લઈયે....મે<br /><br />પણ પ્રેમ માટે જ લગ્ન નહોતા કર્યા અને તે પણ તારી માતા નાં પ્રેમ<br /><br />માટે લગ્ન નહોતા કર્યા તો આપણે પ્રેમ થી ભરપૂર છે...ચાલ હવે<br /><br />એકલાં પડીયે એની પહેલાં એક થઈ જઈયે..<br /><br />અને મૌની એ પોતાનો હાથ પ્રોફેસર નાં હાથ પર રાખી દીધો..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6029655104335083872-7928126049651189500?l=maarupustakmanan.blogspot.com' alt='' /></div>નીતા કોટેચાhttp://www.blogger.com/profile/09918063056143268021noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6029655104335083872.post-34625634408600976862011-04-07T21:15:00.001-07:002011-04-07T21:16:17.680-07:00<p><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;"> <br />ખબર નહી જેને બાળક હોય એ પણ રડતા હોય અને ન હોય એ પણ રડતા હોય..આ દુનિયા પ્રભુ એ એવી બનાવી છે કે માનવી એની મોહમાયા માં થી બહાર નીકળી જ નથી શક્યો..આખરે અમીતા ને બચ્ચું રહ્યું ..લગ્ન ને આઠ વર્ષ થયાં..પણ બાળક રહેતું ન હતું...અમીતા અને નીરવ બન્ને એ પ્રેમ લગ્ન કર્યા હતા..અને અમીતા મરાઠી હતી એટલે નીરવ નાં મમ્મી પપ્પા ને પસંદ નહોતુ પડ્યૂ.એટલે નીરવ અલગ ઘર માં જ રહ્યો હતો..હવે <br />બધાં સાથે સંબંધ સારાં હતા..પણ નીરવ માનતો ન હતો એને મન અમીતા ને ન અપનાવી ને એનાં મમ્મી પપ્પા એ એની પસંદ પર શંકા કરી હતી..અને એ ભૂલી શક્યો ન હતો..અને અહીંયાં મમ્મી પપ્પા ને એમ થતું હતું કે નીરવ એમને નહોતો સમજતો..અને એ ગેરસમજ માં એ લોકો <br />પાંચ વર્ષ એકબીજા થી દૂર રહ્યા..જ્યારે નીરવ નાં પપ્પા ને એટેક આવ્યો અને <br />અમીતા એ ખૂબ સેવા કરી ત્યારે એમને કદર થઇ કે વહુ ભલે અલગ ધર્મ ની હતી પણ હ્રદય તો એનુ પણ નાજુક જ હતું..પછી સંબંધો સુધર્યાં પણ નીરવ સાથે રહેવા તો રાજી ન જ થયો..આજે સમાચાર મળ્યા હતા DR. પાસેથી કે અમીતા ને બાળક રહ્યું હતું..પણ DR. એ સાથે કહ્યું પણ હતું કે બહુ જ સંભાળશો કારણ ઉમર મોટી થઈ ગઈ છે અને અમીતા નું શરીર પણ ભારે હતું..<br /><br />બસ ભગવાન નો ઉપકાર માનીને બન્ને જણા એ હવે સંભાળ વાનો નિર્ણય લીધો..આ વખતે નીરવ ની મમ્મી એ સાથ આપ્યો..અને એ નીરવ નાં ઘર માં રહેવા આવી ગયાં..નીરવ ને ખૂબ આનંદ થયો...અને હવે એ બન્ને સાથે મળીને અમીતા ને ઊભી થવા નહોતા દેતા..ક્યારેક નીરવ એને હસાવવા કહેતો કે" હે અમી કહે તો, દીકરી આવશે કે દીકરો "પણ અમી ધ્રુજી ઊઠતી એ કહેતી "નીરવ, હમણાં થી કંઇ વિચારો ..જ્યારે જે આવશે એને માણશું.."<br /><br />અને ત્રણે જણ ચુપ થઈ જતા...આમ ને આમ છ્ઠ્ઠો મહિનો બેસી ગયોં...એક દિવસ અમીતા ની તબિયત ખૂબ બગડી ..અને એને <br />તરત જ હોસ્પીટલ માં લઈ જવામાં આવી ત્યારે તો એને અને બાળક ને બચાવી લેવામાં આવ્યું પણ DR. એ નીરવ ને કહી દીધુ" નીરવ ભગવાન ને પ્રાર્થના કરો કે બાળક સલામત તમને મળે...નીરવ ને ચિંતા એ ઘેરી લીધુ.પણ એણે અમીતા ને કંઇ ન કહ્યું..પણ અમીતા એ નીરવ નો ચહેરો વાંચી લીધો હતો..એને ખબર પડી ગઈ હતી કે તકલીફ બહુ મોટી છે..પણ <br />એણે પણ નીરવ ને પૂછીને હેરાન કરવું યોગ્ય ન સમજ્યું ..એટલે એ પણ ચુપ જ રહી ગઈ..આમ ને આમ આઠમો મહિનો બેસી ગયો..આઠમાં મહિના નાં પંદર દિવસ પણ ચાલ્યા ગયાં..અને બધાં હાશ કરી ને બેઠા હતા કે બસ હવે હજી બીજાં પંદર દિવસ નીકળી જાય એટલે શાંતિ..<br />પણ માનવ જે ઇચ્છે એ થોડી થાય છેં...અને સોળમે દિવસે અમીતા ને તકલીફ શરૂ થઈ..એને તરત હોસ્પીટલ માં લઈ જવામાં આવી ...પ્રસુતી થઈ અને દીકરો આવ્યોં..હજી તો બધાં ખુશી મનાવે એની પહેલાં જ DR. એ કહ્યુ બાળક ને બાળકો ની હોસ્પીટલ માં લઈ <br />જવું પડશે એનાં ધબકાર બહુ ધીમાં છેં..અને બધાં ચિંતા માં ઘેરાઈ ગયાં..પણ નીરવ એ પોતાંને સંભાળ્યું અને કઠણ કાળજે <br />પોતાનાં બાળકે ને લઈને તરત બીજી હોસ્પીટલ માં ગયો ..ત્યાં એને ICU માં રાખવામાં આવ્યો..અમીતા ની જીદ ને લીધે એની માટે પણ એક રૂમ એ જ હોસ્પીટલ માં રાખવામાં આવી જેથી એ પોતાનાં બાળક પાસે રહી શકે...એક દિવસ વિત્યોં ..મોટાં મોટાં DR. ને બોલાવવા માં આવ્યા ..બહુ ચર્ચાઓ ચાલતી હતી .. બીજો દિવસ વિત્યોં...આખરે ત્રીજા દિવસે DR. એ નીરવ અને અમીતા ને પોતાની રૂમ માં બોલાવ્યા અને કહ્યું " આ બાળક ને બચાવવા નાં બધાં પ્રયત્નો અમે કરી જોયા છે..પણ હવે કોઇ ઇલાજ બચ્યો નથી ..તમને મારી એક જ વિનંતી છે કે બાળક ને આમ મશીન <br />નાં સહારે જીવાડી ને હેરાન કરવું એનાં કરતા એને મુક્તી આપો..<br /><br />અને અમીતા અને નીરવ પર તો જાણે વજ્રઘાત થયો..કે આ કેવી પરીક્ષા પ્રભુ..એક તો આટલાં વર્ષે બાળક આપ્યું અને હવે એને મારવાનો નિર્ણય પણ અમારે જ લેવાનો..અમીતા ને નીરવ અને એનાં મમ્મી એ બહુ સમજાવી ત્યારે એ બાળક ને મુક્તી આપવા માટે <br />માની..નીરવ આ વાત DR. ને કહેવા જતો હતો..ત્યાં અમીતા એ નીરવ નો હાથ પકડી લીધો અને કહ્યું "નીરવ ચાલો આપણે આપણાં બાળક નું નામ તો પાડી લઈયે જેથી એને એનાં નામ થી યાદ તો કરી શકીયે..<br />અને નીરવ હવે ભાંગી પડ્યો ..આટલી વાર થી અમીતા ને સંભાળવા માં એ પોતાને સંભાળી ને બેઠો હતો...પણ અમીતા ની આ વાત સાંભળી ને એ જોર થી રડી પડ્યોં..<br /><br />હવે અમીતા એ એને સંભાળ્યોં અને કહ્યું " નીરવ રડો નહી આ તો આપણે બાળક માટે બહુ ભગવાન ને કહેતા હતા એટલે આપણું સાંભળ્યું ..પણ જો એનાં મૃત્યુ ની જીમ્મેદારી આપણાં પર રાખી..કે હવે આપણે એને કોઈ દિવસ કહીયે જ નહી કે અમને બાળક આપ..આપણાં<br />નસીબ માં બાળક નથી નીરવ..ચલ આપણે નામ પાડીયે ...આપણે એનુ નામ સ્વપ્નીલ નામ રાખીયે ..એ આપણું સપનું પૂરું કરવા જ આવ્યો હતો ને...જો ચાર દિવસ માટે એણે આપણને મ્મ્મી પપ્પા બનાવ્યાં જ ને..."અને બાળક નું નામ સ્વપ્નીલ રાખ્યું..અને નીરવ ઊભો થઈ ને ભારી પગલે DR. ની રુમ તરફ જવા લાગ્યો અને એને પાછળ થી <br />અમીતા નુ ડુસકૂ સંભળાણુ...</span></p><p><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;">નીતા કોટેચા " નિત્યા"<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6029655104335083872-3462563440860097686?l=maarupustakmanan.blogspot.com' alt='' /></div>નીતા કોટેચાhttp://www.blogger.com/profile/09918063056143268021noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6029655104335083872.post-37412106368588352732011-04-06T10:03:00.000-07:002011-04-06T10:10:26.931-07:00<p style="font-weight: bold;" align="center"><span style="font-size:130%;">ભૂલ </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">અમદાવાદ એક્ષપ્રેસ ધસમસથી એની મંઝીલ તરફ જતી હતી..પણ વનીતા ને મન મા ચેન ના હતુ, આંખો માં નીંદર ન હતી..બસ જાણે ગયા વીસ વર્ષ ની વાતો માનસ પટલ પર દ્રષ્ય ની જેમ આવતી હતી..એણે વિચારો થી બચવા આંખો જોર થી મીચી લીધી ..પણ વિચારો નાં વેગ કોઇ થી અટકતા નથી...અને બંધ આંખો એ એ વિચારો ને પોતાનાં થી વનીતા ને ઘેરી લીધી..અને એ સકંજા માં થી વનીતા ન જ બચી શકી..એને એમ થયુ કે એ શું સમજી બેઠી હતી ને હકીકત શું હતી..ક્યારેક સંબંધો પણ આપણને એટલા ગુંચવી નાંખે છે ..કે કાંઇ આપણને જ ખબર નથી પડતી..</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">અને એની સામે આવી ગઈ એ બધી વાતો ..વનીતા નાં મમ્મી અને પપ્પા નું અકસ્માત માં મૃત્યુ થયું ત્યારે એ ફકત ૧૨ વર્ષ ની હતી..હવે ઘર માં ફકત એ અને એનાં કાકા જ બચ્યાં હતા..બસ કાકા એ એને બહુ સરસ રીતે સંભાળી કે એને હવે બીજુ કાંઇ જ નહોતુ જોઇતુ..કાકા એનાંથી ૮ વર્ષે મોટાં હતા..પણ જાણે એક દોસ્ત બની ગયાં હતા..એનાં બધાં નિર્ણયો એ જ લેતા હતા..અને કાકા નાં નિર્ણયો એ સ્વીકારી પણ લેતી હતી ..કારણ એને ખબર હતી કે કાકા જે કરશે એ સાચ્ચુ જ હશે..કાકા કાકા કાકા બસ કાકા જ એની જિંદગી હતા..</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">એક દિવસ સવારે એ ઉઠી ત્યારે એમનાં કોઇ સગા એમનાં ઘરે આવ્યા અને કહેતા ગયાં કે આજે કાકા ને જોવા કોઇ છોકરી વાળા આવવાના હતા ..હુ એ ભૂલી જ ગઈ હતી કે કાકા નાં જીવન માં કોઈ બીજું પણ આવશે ..મને એમ હતું કે જાણે જિંદગી આખી હુ અને કાકા જ ભેગાં રહેવાના હતા..મને ગમ્યું ન હતું પણ કાંઇ બોલી ન હતી..</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">આખરે કાકી આવી જ ગયાં મારા ઘરે...મને ગમ્યું જ ન હતુ..હવે કાકા ને મારી માટે સમય જ ન હતો...અને મને એ જ નહોતુ ગમતું..પણ કોઇને ક્યાં ખબર હતી કે મારા હ્રદય પર શું વિતતી હતી..મને પણ નહોતી ખબર આમ તો..પણ કાંઇક હતુ...થોડાં દિવસો પછી કાકી ને પાછા પગ કરવા એનાં પિયરીયા લેવા આવ્યા..હુ મન માં ને મન માં રાજી થતી હતી કે હાશ આજે હુ અને કાકા પાછા એકલાં શાંતી થી રહેશું આઠ દિવસ માટે...</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">રાતનાં કાકા કામ પરથી આવ્યા ..અમે બન્ને સાથે બેસીને જમ્યા..પછી ગાર્ડન માં બેઠા..ત્યારે વાતો ચાલુ હતી..કાકા એ કેટલાં દિવસ પછી બધું પૂછ્યું..મે કાકા ને પૂછ્યું હતું કાકા કેટલે વખતે આટલું બધું તમે મને પૂછ્યું..</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">કાકા એ હસીને કહ્યું "વનીતા તુ સમજે છે ને હવે તુ પણ મોટી થઈ ગઈ છો અને મારી પણ જવાબદારી વધી છે..."</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">ત્યારે મારાથી બોલાઈ ગયુ હતુ કે "તમે લગ્ન કર્યા શું કામ કાકા..હુ હતી ને.."</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">કાકા જોર થી હસ્યાં .."વનીતા મારી પણ કંઇક જરુરતો હોય ને...હવે તારા કાકી છે ને..એમને તુ બધી તારી વાતો કર એ પણ ખૂશ થાશે"</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">અને મારાથી બોલાઈ ગયુ હતુ.."હુ છુ ને હુ તમારી બધી ઇચ્છા પુરી કરીશ.."</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">અને કાકા એક જ ઝટકા થી ઉભા થઈ ગયાં હતા..અને અંદર ચાલ્યા ગયાં હતા...</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">આખી રાત સૂતી ન હતી..અને સવારે જ્યારે એ પોતાનાં રૂમ માં થી બહાર આવી ત્યારે કાકી આવી ગયાં હતા..ખબર ન પડી શું થયું..</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">પણ મને જ હવે ભારી લાગવા મંડ્યું હતુ ..હુ કોઈને કાંઇ કહ્યા વગર ઘર છોડી ને નીકળી ગઈ હતી..</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">એ જ્યારે ઘરે થી નીકળી ત્યારે શું હતુ એની પાસે..કાંઇ જ નહી .ખાલી એક સહેલી નો સાથ. કે જેને લીધે એ મુંબઈ માં આવી હતી..પહેલા બે ત્રણ દિવસ પોતાની સખી સાથે એનાં મામાનાં ઘરે રહી હતી...પછી એક હોસ્ટેલમાં જગ્યા લઈ આપી અને એક જગ્યાએ નોકરી પણ અપાવી..પછી તો ધીરે ધીરે ઓફીસનાં લોકો સાથે દોસ્તી થવા લાગી.. કામ વધારે કરવા લાગી..અને પછી પોતાનું ઘર ભાડા પર લઈ લીધુ..વચમાં ક્યારેક ક્યારેક પોતાની સખી પાસેથી કાકાનાં સમાચાર મેળવી લેતી..એને ખબર પડી હતી કે એનાં કાકા જાણે પાગલ થઈ ગયા હતા</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">.કેટલી વાર એની સહેલી પાસે ગયાં હતા પણ ધીરે ધીરે એ પણ બંધ કરી નાખ્યું હતુ અને હવે તો બીમાર જ રહેતા હતા.</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">મને કાલે જ સમાચાર આવ્યા કે કાકા બહુ જ બીમાર છેં..</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">અને એને યાદ કરતા હતા..અમદાવાદ આવી ગયું.. હવે આજે પાછું એને એ ઘર માં જવાનું હતુ..</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">હુ બહૂ વાર એકલામાં વિચારતી કે આમાં ભૂલ કોની હતી..પોતાની કે પોતાની ઉમરની..કે જેને લીધે આકર્ષણ થયું હતુ..શું કાકા એને સમજાવત તો એ સમજત નહી ? પણ એણે પણ ક્યાં મોકો આપ્યો હતો કાકા ને સમજાવાનો? અને ઘર છોડી દીધુ હતુ..ઓફીસમાં કેટલા પરીણીત અને કેટલા અપરીણીત લોકો એ એની સાથે સંબંધ બાંધવાની કોશીશ કરી હતી પણ એનાં મગજમાં થી કાકા દૂર જ નહોતા થતા..પણ એક વ્યક્તિ એ આવીને એને સમજાવ્યું હતુ કે પ્રેમ શું હોય છે ? અને કાકા સાથેનાં સંબંધમાં ભૂલ એની હતી..<br /></span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">હુ ઘરે પહોંચી અને ત્યાં જઈને જોયુ તો કાકા ની હાલત બહુ ખરાબ હતી ..શરીર તો જાણે દેખાતું જ ન હતુ..</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">અને કાકી રડતા હતા...</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> </span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">એ મને જોઇને મારી પાસે આવ્યા અને કહ્યુ જો વનીતા તારા કાકા છેલ્લાં ૨૦ વર્ષ થી આમ જ પીડાય છે ..અને એક જ વાત કહે છે કે મારા ઉછેર માં શું ભૂલ રહી ગઈ હતી...</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"> વનીતા ની આંખોમાં આંસું આવી ગયાં..એ કાકા પાસે ગઈ અને કહ્યું "કાકા ખોટ તમારાં ઉછેર માં નહી પણ મારી માનસીકતા માં હતી મારી ઉમર માં હતી , તમારી કાંઇ જ ભૂલ ન હતી..મને માફ કરી દ્યોં.." અને કાકા એ મારા માથા પર હાથ રાખ્યોં અને છેલ્લો શ્વાસ લીધો...</span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><p style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">નીતા કોટેચા "નિત્યા"<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6029655104335083872-3741210636858835273?l=maarupustakmanan.blogspot.com' alt='' /></div>નીતા કોટેચાhttp://www.blogger.com/profile/09918063056143268021noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6029655104335083872.post-26366681501371620562011-04-01T01:22:00.000-07:002011-04-01T01:34:09.366-07:00<p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><span style="font-size:130%;"> </span><p><span style="font-size:130%;">હોસ્પિટલનું વાતાવરણ જ એવું હોય છે કે ગભરામણ પોતે શરૂ થઈ જાય . જેમ મંદિરનાં વાતાવરણમાં પોતે જ શાંતિ મળે એમ જ... કેટકેટલી એમબ્યુલન્સ ઉભી હોય અને કેટલાક લોકો રડતા હોય... આ બધું જોઇને જાણે સ્મશાન જેવું વાતાવરણ લાગે...<br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">આજે કેટલાં વખતે મીનુને હોસ્પિટલમાં જવાનું થયું.. એના વેવાણ ને દાખલ કરવામાં આવ્યા હતા.. એની દીકરીનાં સાસુ..એટલે હાજરી આપવી જ રહી.દીકરીને પરણાવે હજી બે મહિના થયા અને દીકરી જમાઈ ફરીને પાછાં આવ્યા એટલે સાસુ બીચારાં ને એમ કે કે એમને બંનેને એકલાં રહેવા દઈયે એમ વિચારીને તેઓ બે મહિનાનું કહીને દેશમાં રહેવા ગયાં. પણ પંદર દિવસ થયા ને સાસુને તાવ આવ્યો.દેશમાં બહુ ઇલાજ કર્યા પણ દવા અસર ન થઈ એટલે એમને અહીંયાં પાછું આવવું પડ્યું.નસીબની બલિહારી કે સાસુ એટલા સારાં કે અહીંયાં </span>આવીને<span style="font-size:130%;"> પણ એમને એ વાતનો વધારે અફસોસ હતો કે નવી આવેલી વહુને એની માંદગી માં હેરાન થવુ પડે છે. મીનુ એમની પાસે બેઠી હતી અને એમની એ જ વાત ચાલુ હતી .. <br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">બે કલાક એમની પાસે બેસીને મીનુ પોતાનાં ઘરે જવા રવાના થઇ ॥લીફ્ટ બંધ હતી એટલે એને છ માળ ઉતરવાનાં હતા। હોસ્પિટલનું વાતાવરણ જોતા જોતા એ નીચે ઊતરતી હતી॥એક એક્નાં રડતા ચહેરા , ક્યાંક મા, દીકરી માટે રડતી હતી તો ક્યાંક દીકરી , મા માટે॥મીનુને થયું કે દુનિયામાં કેટકેટલી તકલીફો છે...જ્યાં સુધી આપણે આપણાં ઘરની બહાર ન નીકળીયે ત્યાં સુધી ખબર ન પડે કે બહાર કેટલુ દુખ છે....</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ધીરે ધીરે દાદરો ઊતરતી હતી ત્યાં તેણે જોયું તો સામેથી ત્રણ પુરુષો એક સ્ત્રી ને સંભાળીને દાદરો ચડાવી રહ્યા હતા.. જરા ધ્યાનથી જોતા એને થયું કે એ સ્ત્રીને એણે ક્યાંક જોઇ છે..પણ એણે યાદ કરી જોયુ કે આટલુ </span>બીમાર<span style="font-size:130%;"> કોઇ એનાં સાસરા કે પિયર કોઇ કુટુંબ માં નહોતુ..તો આ સ્ત્રીને ક્યાં જોઇ છે..જેમ જેમ એ ચારે જણ નજીક આવતા ગયાં એમ એમ જાણે એનો વિચાર મક્કમ થતો ગયો કે હા ક્યાંક તો જોઇ છે.. બાજુમાંથી તેઓ ચારે જણા પસાર થયાં હવે ખૂબ નજીકથી એ સ્ત્રીને મીનુ એ જોઇ...અને એનાં મગજમાં ચમકારો થયો અરે આ તો સ્મિતા, શું એ સ્મિતા હતી? <br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">ચારે જણ આગળ નીકળી ગયા હતા..મીનુએ પાછળથી બૂમ પાડી "સ્મિતા"</span></p> <p><span style="font-size:130%;">અને એમાંથી આડેધ વય નાં પુરુષે પાછળ જોયું..એટલે મીનુએ </span>પૂછ્યું<span style="font-size:130%;"> "આ સ્મિતા જ ને ?"</span></p> <p><span style="font-size:130%;">એ ભાઈયે જવાબ આપ્યોં " હા બહેન પણ મે આપને ઓળખ્યાં નહી.."</span></p> <p><span style="font-size:130%;">મીનુ ને અચરજ થતુ હતુ કે જો એ સ્મિતા છે તો એ કેમ પાછળ વળીને નહોતી જોતી..</span></p> <p><span style="font-size:130%;">મીનુએ એ ભાઈ ને જવાબ આપ્યોં " હુ અને સ્મિતા સ્કુલમાં સાથે ભણતા હતા.પણ એને થયું છે શું ?"</span></p> <p><span style="font-size:130%;">એ ભાઈએ કહ્યું " જો તમને સમય હોય તો થોડું થોભશો ?</span></p><p><span style="font-size:130%;">સ્મિતાને ડો. ની </span>રૂમમાં<span style="font-size:130%;"> મુકીને આવુ, પછી વાત કરુ."</span></p><p><span style="font-size:130%;">મીનુએ કહ્યુ " હા, હુ રાહ જોઇશ."</span></p><p><span style="font-size:130%;">અને પાછા એ ભાઈ સ્મિતાને લઈને ચાલવા લાગ્યા અને સાથે બીજાં બે ભાઈઓ પણ..<br /></span></p> <p><span style="font-size:130%;"> હોસ્પિટલનાં એક બાંકડા પર મીનુ બેઠી અને એ પોતાના સ્કુલનાં દિવસો યાદ કરતી હતી, કેટલી મસ્તી,સર અને ટીચર ની મસ્તી કરવી એ તો સ્મિતાનો શોખ હતો.. બધાની નકલ કરવી અને બધાનાં કાર્ટુન દોરવા એની માટે જાણે રમત વાત હતી॥રજાના દિવસે એની સાથે જુહુ બીચ પર જાવું અને પિક્ચર જોવા જવાની મજા જ અલગ હતી.. સ્કુલનું જીવન છૂટ્યું અને કોલેજમાં બંને અલગ થયા, ત્યાર બાદ મુલાકાત ઓછી થતી ગઈ ...અને નવા દોસ્તો જિંદગીમાં આવતા ગયા એમ જુના ભુલાતા ગયાં॥આજે એ વાતનો અફસોસ કરતી હતી મીનુ કે આ કેવા સંબંધો છે કે આપણે વર્ષો સુધી સાથે રહ્યા હોઇયે તોય ભૂલી જઇયે.....</span></p><p><span style="font-size:130%;"> થોડી વાર થઈ ત્યાં એ ભાઇ આવ્યા..અને બાજુમાં આવીને બેઠા અને બોલવાનું શરૂ કર્યું.. " બહેન આપને તો હુ ઓળખતો નથી પણ આપે કહ્યું એમ તમે સ્મિતાની મિત્ર છો...સ્મિતા છેલ્લાં ૨૦ વર્ષ થી આમ જ છે...એને કોઇ જ હોશ નથી,એ શું કરે છે એ એને પણ ખબર નથી,એ કોઇને ઓળખતી પણ નથી।" <br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">મીનુથી વચ્ચે જ પૂછાઈ ગયું " પણ આમ કેમ થયું કેવી રીતે ?"</span></p><p><span style="font-size:130%;">એ ભાઈ એ અતિતમાં સરકી ગયાં " બહેન લગ્નનાં એક વર્ષમાં જ એક દીકરો આવ્યો, ખૂબ જ ખુશ હતી સ્મિતા,કે પહેલે ખોળે દીકરો આવ્યો. પણ થોડાં મહિનામાં ખબર પડી કે દીકરો બહેરો છે..થોડો મોટો થયો ત્યાં ખબર પડી કે મૂંગો પણ છે.. એ ઝટકો એનાથી માંડ સહન થયો ત્યાં સુધી ખબર પડી કે બીજુ બાળક રહી ગયું છે. હવે એ બીજાં બાળકની આશામાં જીવવા લાગી , પછી બીજો દીકરો આવ્યો.પહેલાં દિવસથી એ એ જ મથામણ માં રહેતી હતી કે એને સંભળાય તો છે ને..પણ અમારાં નસીબ ખરાબ કે બીજાં બાળકને પણ એ જ તકલીફ આવી..પણ પછી દિવસે દિવસે સ્મિતા બીમાર વધારે ને વધારે પડતી ગઈ..અને આજે આ હાલત થઈ ગઈ છે..</span></p><p><span style="font-size:130%;">મીનુએ પૂછ્યું " કાંઇ ઇલાજ નથી ?"</span></p><p><span style="font-size:130%;">એ ભાઇએ જવાબ આપ્યો " ના બહેન ૨૦ વર્ષથી ખાલી આ જ કરું છુ પણ મનનો કોઇ ઇલાજ નથી ને..આ ઉભા છે એ જ બંને મારા દીકરાઓ છે કે જે બોલી અને સાંભળી શક્તા નથી..પણ એમના તો લગ્ન પણ થઈ ગયાં..પણ મને મારી પત્ની પાછી ન મળી..</span></p><p><span style="font-size:130%;"> ત્યાં તો ડો. એ બોલાવ્યા અને એ ભાઈ ઉભા થયા અને કહ્યું "ચલો બહેન હુ જાવ છુ, પણ મારું સરનામું લખી લ્યો . ક્યારેક આવજો ઘરે. કદાચ તમારી સાથે વાત કરીને એ ભૂતકાળનાં સ્મરણો યાદ કરવાથી એની તબિયતમાં ફરક પડે.."</span></p><p><span style="font-size:130%;">મીનુએ સરનામું લખતા લખતા વિચાર્યું કે કેવો માણસ છે કે પોતે જ હમણાં કહ્યુ કે કોઇ ઇલાજ નથી અને પાછી એક નવી આશાને જન્મ પણ પોતે જ આપે છે..</span></p><p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;">નીતા કોટેચા "નિત્યા"<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6029655104335083872-2636668150137162056?l=maarupustakmanan.blogspot.com' alt='' /></div>નીતા કોટેચાhttp://www.blogger.com/profile/09918063056143268021noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6029655104335083872.post-74476368310574122452011-03-26T18:33:00.000-07:002011-03-26T18:35:25.840-07:00<p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><p><span style="font-size:130%;"> આજે ૮ માર્ચ "મહિલા દિન" તરીકે ઉજવાય.. છેલા ૧૫ દિવસથી માલતીબહેન ને કેટકેટલા ફોન આવતા હતા કે બસ તમે અમારાં પ્રોગ્રામમં અતિથિ વિશેષ તરીકે ભાગ લ્યો ને લ્યો..પણ માલતીબહેનને તો આ દિવસ જ નહોતો ગમતો.એમને ગુસ્સો આવતો હતો કે શું કામ દેખાડા કરવાના.</span></p> <p><span style="font-size:130%;"> કોઇ પુરુષ કોઇ સ્ત્રીને માન આપતો જ નથી ક્યારેય પણ તોય મહિલા દિવસ ઉજવવાનો..અને એમાં પાછાં પુરુષો પણ હાજર હોય એ વધારે ગુસ્સો આવે માલતીબહેનને..</span></p><p><span style="font-size:130%;"> પણ આજે ફોન આવ્યો એમાં ના પડાય એમ જ ન હતું, વર્ષો જૂનો સંબંધ ,એક પળ એવી હતી જ્યારે એમના લીધે આ ક્ષેત્રમાં એમને જગ્યા મળી હતી . એમની સામે તો કાંઇ જ બોલાય એમ ન હતું.</span></p> <p><span style="font-size:130%;">એટલે એણે પોતાની શર્તો સાથે આવવા માટે હા પાડી. આમ એ એમને ખબર હતી કે જ્યાં સુધી એક જગ્યાએ જવાનું નક્કી થઈ જાય ત્યાં સુધી આમ જ ફોન આવતા રહેશે એટલે એમણે "સ્ત્રીત્વ સંસ્થા" વાળાઓને આવવા હા પાડી.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> માલતીને પણ ખબર હતી કે અહીંયા બહુ મહાનુભાવો આવશે અને જેમણે એમને બોલાવ્યું હતુ એમને પણ ખબર હતી કે માલતીબહેન સરૈયા એટલે આગ ઓકવાવાળા વ્યક્તિ, તોય એ લોકોએ માલતીબહેન ને બોલાવ્યા હતા.માલતીબહેનને પણ એનું અચરજ તો હતુ પણ એમણે ખબર હતી કે એમેને એમનુ કામ કરવાનુ હતુ અને નીકળી જવાનું હતુ. એમની પહેલી શર્ત હતી કે જ્યાં તેઓ જાય ત્યાં છેલ્લે સુધી જાહેર કરવાનું નહી કે તેઓ ત્યાં અતિથિ વિશેષ તરીકે જવાનાં છે કારણ જો ખબર પડે તો કોઇ પુરુષો ત્યાં આવે જ નહીં. સ્ત્રીત્વ સંસ્થા વાળાઓ આજે બહુ ખુશ હતા કે આજે એમનો પ્રોગ્રામ ખૂબ ધમાલથી ભરેલો રહેવાનો હતો.</span></p> <p><span style="font-size:130%;">સાંજ પડી અને પ્રોગ્રામનો હોલ ખીચોખીચ ભરેલો હતો.એનું એક કારણ એ પણ હતુ કે આ પ્રોગ્રામ ટીવી પર લાઇવ ટેલીકાસ્ટ દેખાડાતો એટલે વધા મહાનુભાવો આવતા.</span></p><p><span style="font-size:130%;">માલતીબહેનની એન્ટ્રી હંમેશ છેલ્લી રહેતી. નહી તો પ્રોગ્રામ ચાલુ થાય એની પહેલાં જ હોલ ખાલી થઈ જતો.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> અને આખરે પ્રોગ્રામની શરૂઆત થઇ..સંચાલકે માઇક હાથમાં લીધું અને પહેલા એમણે સ્ત્રી શક્તિ ની વાતો કરી, હમણાં સ્ત્રીઓ એ શું કર્યું છે એ જણાવ્યું.. તાળીઓનાં ગડગડાટ સાથે બધાએ એમની વાતોને વધાવી લીધી.</span></p> <p><span style="font-size:130%;">અલગ અલગ સંસ્થાઓનાં પ્રમુખ આવ્યા એમણે અલગ અલગ પ્રવચન આપ્યા સ્ત્રીઓને આગળ વધવું જોઇયે એવી સલાહ આપી. મહિલાઓનાં વખાણ કરવામાં આજે જાણે પુરુષો વચ્ચે હરિફાઇ લાગી હતી.બધાનાં પ્રતિભાવ પછી સંચાલક પાછાં સ્ટેજ પર આવ્યાં અને કહ્યું આજનાં દિવસે સ્ત્રીઓનાં હ્રદય સમા માલતીબહેનને વિનંતી કે તેઓ સ્ટેજ પર પધારીને પોતાનાં વિચાર રજુ કરે.</span></p> <p><span style="font-size:130%;"> અને આખા હોલમાં ગણગણાટ શરુ થઈ ગયો અને કેટલાયે પુરુષોએ તો પોતાના પસીના લૂછવા પડ્યાં, કારણ બધાં પુરુષો જાણતા હતા કે હવે પછી એમનાં શું હાલ કરશે આ માલતીબહેન સરૈયા. પણ હવે તો જવાય પણ નહી અને બેસાય પણ નહી એવી હાલત હતી, સ્ત્રીઓનાં મોઢાં પર ખુશી અને ડર બંને હતા..</span></p> <p><span style="font-size:130%;">માલતીબહેન સરૈયા જેવા સ્ટેજ પર આવ્યાં ને ગણગણાટ થતો બંધ થઈ ગયો..ખાલી અમનાં ચપ્પલની એડીનો અવાજ સંભળાતો હતો અને બસ ચારે બાજુ એમનાં વ્ય્ક્તિત્વનો પ્રભાવ પડતો હતો સફેદ મરુન કલરની બોર્ડરવાળી સાડી અને ટટ્ટાર શરીર,કોઇ કહી ન શકે કે આ બહેન ૬૦ વર્ષનાં થઈ ગયા હતા.</span></p> <p><span style="font-size:130%;">સંચાલકે એમનું સ્વાગત શાલ અને શ્રીફળ થી કર્યુ અને કહ્યું હવે માલતીબહેનને વિનંતી કે તેઓ પોતાનાં શબ્દોથી આ પ્રોગ્રામની શોભા વધારે.</span></p><p><span style="font-size:130%;"> જેવું માઈક માલતીબહેનનાં હાથમાં ગયું સોઇ પડે એટલી શાંતિ છવાઇ ગઈ અને એમની વાતો હોલમાં સંભળાવવા લાગી.</span></p> <p><span style="font-size:130%;"> "આજે મહિલાદિન ને , તો મને ખબર નથી પડતી કે પુરુષો અહીંયાં શું કરે છે ?કે પછી મારી સખીઓ એ જેમણે આ પ્રોગ્રામ અહીંયાં રાખ્યો છે એમને પણ એમ થયું કે પુરુષો બિરદાવે તો જ આ દિવસ બરોબર ગણાય, અને તો જ આપણું માન વધે. </span></p><p><span style="font-size:130%;"> આ હતો પુરુષોને પહેલો તમાચો.</span></p><p><span style="font-size:130%;">ત્યાં માલતીબહેને પાછુ બોલવાનું શરુ કર્યું,અહીંયા કદાચ બધાં પુરુષોને એમ થતુ હશે કે હું ઉભો થઈને ચાલ્યો જાવ..તો એવા બધાં પુરુષોને અહીંયાં થી જવાની રજા છે કે જે પોતાની પત્ની પર હાથ ઉપાડતા હોય, જે દિવસ રાત પત્ની પર ગુસ્સો કરતા હોય હંમેશ સ્ત્રીઓનું અપમાન કરતા હોય..એ કોઇ અહીંયાં ન બેસે.અને માલતીબહેન ચુપ થઈ ગયાં કે શું કરે છે પુરુષો?</span></p> <p><span style="font-size:130%;">અને પુરુષો વિચારવા લાગ્યા કે જો જશું તો કહેવાશે કે પ્ત્ની ને હેરાન કરીયે છે અને ન જાઈયે તો માલતીબહેનનાં ચાબખા તો ખાવાના છે જ, બધી બાજુએ થી માર તો પડશે જ. </span></p><p><span style="font-size:130%;">પાંચ મિનિટ રાહ જોઇને માલતીબહેને પાછું માઈક હાથમાં લીધું,અને હસતા હસતા બોલ્યા કે બહાર જવાનું અપમાન લેવું એના કરતા બધાને મારી વાતો બહુ ગમે છે,સારું ચાલો હવે આજની વાત શરૂ કરીયે, આજે મહિલા દિવસ આપણે શું કામ મનાવીયે છે , ક્યાં જો્યું છે આપણે પુરુષ દિવસ મનાવતા ?</span></p> <p><span style="font-size:130%;">બીજું મારે કહેવાનું કે જે પુરુષો અહીંયાં થી બહાર નથી ગયાં એમાંથી કોઇ પુરુષ એવો નહીં હોય કે જે પોતાની પત્ની પર ગુસ્સો નહી કરતો હોય,અપમાન નહી કરતો હોય ,પણ એ બહાર ન ગયા.અને શરમની વાત તો એ છે કે મહિલાદિવસે પણ કોઇ મહિલામાં એ હિંમત નથી કે તેઓ પોતાનાં પતિને કહે કે તમે બહાર જાવ.આજે પણ સારાં ઘરનાં પુરુષો પત્નીઓ પર હાથ ઉપાડે છે અને જે નહી ઉપાડતા હોય તેઓ શબ્દોથી તો મારતા જ હશે,અથવા ગુસ્સામાં હોય ત્યારે ઘરની વસ્તુઓ તો ફેંકતા જ હશે, પણ સ્ત્રીઓ કંઇ જ કરી અને કહી શક્તી નથી કારણ એમની માટે હવે પિયરમાં સ્થાન હોતુ નથી અને જે સ્ત્રીઓ કમાતી હશે એમનાં માં પણ એટલી તાકાત નથી હોતી કે તેઓ પુરુષો થી છુટ્ટા રહીને એકલા જીવે.. અને એ જ વાતને લઈને પુરુષો હજી સ્ત્રીઓને વધારે હેરાન કરે છે.</span></p> <p><span style="font-size:130%;"> તમને બધાને ખબર નહી હોય પણ આજે પણ ૧૦૦% માંથી ૯૫% સ્ત્રીઓ જિંદગીને બસ પુરી કરે છે અને જો કોઇ એક્ષરે મશિન હોય તો જોઇ શકાય કે ૨% સન્માન મેળવે છે અને બીજી ૩% સ્ત્રીઓ ખોટુ બોલે છે કે એમને સન્માન મળે છે અને તોય આપણે મહિલાદિવસ હર વર્ષે ઉજવશું જ ને.. હું આજે અહીંયાં થી જાહેર કરુ છુ કે જો આવતા વર્ષે હું જીવતી હોવ તો આ દિવસ માટે મને કોઇ ફોન ન કરતા મારે આ પ્રોગ્રામમાં નથી આવવું. કારણ બોલીને કંઇ જ મતલબ નથી નથી પુરુષો બદલાવવાના અને નથી સ્ત્રીઓ બદલાવવાની,તો શું કામ હું અહીંયાં મારા શબ્દોને વેડફું. ચલો હવે હું રજા લઊ છુ..</span></p> <p><span style="font-size:130%;">હજી પણ હોલમાં સ્મશાન જેવી શાંતી હતી અને માલતીબહેન સરૈયા એક વ્યંગથી ભરેલી મુસ્કાન સાથે બધા સામે જોયું અને નીચે ઉતારવાનું શરુ કર્યું ત્યાં હોલમાં બેસેલા એક પુરુષને થયુ કે કાંઇક તો બોલવુ જ જોઇયે એટલે એમણે ઉભા થઇ ને કહ્યું "મેડમ મને એક સવાલનો જવાબ આપશો ?"</span></p> <p><span style="font-size:130%;">માલતીબહેન ઉભા રહ્યાં અને કહ્યું" આમતો કોઇ પુરુષોને કંઇ પૂછવાનો હુ હક્ક નથી આપતી પણ આજનાં દિવસે ચલો તમારી ઇચ્છા પૂરી કરી લ્યો. પણ મારો જવાબ નક્કી તમને દજાડશે, પછી ખરાબ ન લગાવતા, એ ભાઈએ એમની વાત પર કંઇ ધ્યાન ન આપ્યું અને પુછ્યું "મેડમ , તમે લગ્ન નથી કર્યા એનું કારણ શું ? તમને કોઇ ન ગમ્યું કે કોઇને તમે ન ગમ્યાં ?</span></p> <p><span style="font-size:130%;">આખા હોલમાં બધાને એમ થયું કે હવે શું જવાબ આપશે માલતીબહેન આ વાતનો?</span></p><p><span style="font-size:130%;">માલતીબહેન હસ્યા અને જવાબ આપ્યો " ભાઈ આ દુનિયામાં મને કોઇ પણ પુરુષ એવો ન મળ્યો કે જે મારા શરીરને અડ્યા વગર મને પ્રેમ કરે, જો તમારાં ધ્યાનમાં હોય તો કહેશો, હું એવા જ કોઇ પુરુષની રાહ જોવ છુ." અને એ ભાઇ માથું નીચે કરીને ઉભા રહી ગયાં અને માલતીબહેન નીચે ઉતરવા લાગ્યા..અને પાછું આખા હોલમાં ફ્ક્ત એમનાં ચપ્પલની એડીનો અવાજ જ હતો..</span></p><p> <span style="font-size:130%;">નીતા કોટેચા "નિત્યા"</span> </p><p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6029655104335083872-7447636831057412245?l=maarupustakmanan.blogspot.com' alt='' /></div>નીતા કોટેચાhttp://www.blogger.com/profile/09918063056143268021noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6029655104335083872.post-47810166394936587252011-03-25T14:03:00.000-07:002011-03-25T14:32:57.556-07:00<p><span style="font-size:130%;">સપનું પણ સાચું પડે ,એ આ પુસ્તક પ્રકાશિત થવાનું નક્કી થયું ત્યારે થયું .૧૩ વર્ષની ઉમરથી લખું છું. પણ વાંચવા વાળા મમ્મી અને પપ્પા હતા.પછી વરજી અને દીકરીઓ. પછી બ્લોગ જગતનાં મિત્રો. હવે કહી શકું કે પહેલાં ફક્ત ઘરનાં લોકો માટેની લેખિકા હતી, પણ હવે આખી દુનિયા માટે લેખિકા છું.</span></p> <p><span style="font-size:130%;"> આ દુનિયા સુધી પહોંચવા માટે હું નેટ જગતનો સૌથી વધારે આભાર માનીશ. અહીંયાં મારા સર્વ મિત્રોએ મને કહ્યુ કે "નીતા તમે લખો, અમને તમારું વાંચવું ગમે છે" અને એમનાં તરફથી મળેલ પ્રોત્સાહનને કારણે આજે આ દિવસ આવ્યો કે હુ મારું સપનું પૂરું થતા જોઇ શકી.વડીલનાં આશીર્વાદ વગર આ શક્ય નથી. મારા પપ્પા અને મારા સસરાજી જો આજે હોત તો આ ખુશી મારા માટે ઘણી વધી ગઈ હોત . પણ હુ ખુશ છુ કે મારા મમ્મી અને મારા સાસુજી આજે હાજર છે કે જેઓ મારી ખુશીમાં શામેલ થયા છે.</span></p> <p><span style="font-size:130%;"> મારા પુસ્તકનું નામ મે "મનન" રાખ્યું એનુ કારણ એટલું જ કે મેં જે વાર્તાઓ લખી છે ,એ અલગ અલગ સંબંધ પર લખી છે કે જે વિચાર માંગી લે છે કે શું આવું બધું પણ આપણી જીવનમાં બનતું હોય છે? મારી વાર્તાઓમાં આપને સાહિત્યિક ભાષા નહીં મળે પણ હા સત્ય વાત જરૂર મળશે..મારી વાતો આજુબાજુ બનતી ઘટના પર જ હોય જ છે..મારા પ્રિય લેખિકા વર્ષા બહેન અડાલજા એ એક સંભારંભ માં કહ્યુ હતુ કે જે લખો તે સત્ય લખો .કાલ્પનિક કોઈનાં હ્રદયને અડશે નહીં.બસ એ વાત જડબેકલાસ મનમાં બેસી ગઈ..કે હવે સત્ય વાત સીવાય કાંઇ જ લખવું</span><span style="font-size:130%;"> નહીં.એક પાત્ર પર લખવું હોય તો હુ એમાં ગળાડુબ થઇ જાવ પછે એનાં પર વાર્તા લખુ છુ.<br /></span> </p> <p><span style="font-size:130%;">આજે મહારાષ્ત્ર એકેદેમીની આભારી છુ કે એમણે મને એક ઓળખ આપી..અને સુમન પ્રકાશનની આભારી છુ કે એમણે આ પુસતક પ્રકાશિત કરવામાં સાથ આપ્યોં..</span></p> <p><span style="font-size:130%;">આ સાથે જ આશા રાખું છુ કે આપ સર્વ વાચક મિત્રોને મારી વાર્તા ગમશે.. આપનાં પ્રતિભાવની આશા રાખું છું..</span></p> <p><span style="font-size:130%;">બ્લોગ જગતનાં બહુ લોકો પાસે મારું પુસ્તક પહોચ્યું નથી તો એમની લાગણી અને માંગણી ને માન આપીને મારા બ્લોગ પર વાર્તાઓ મુકવાનો વિચાર કર્યો છે...હિંદી બ્લોગ પર હુ એક એક કરીને વાર્તા મુકુ છુ..આશા છે આપને જરુરથી વાંચવુ ગમશે..મને જે પ્રતિભાવ આપવો હોય તે email થી જરુર આપશો..મને ગમશે.<br /></span> </p> <p><span style="font-size:130%;"><br /></span></p> <p><span style="font-size:130%;">નીતા કોટેચા</span></p> <p><span style="font-size:130%;">૧/૧ </span>ગરચા<span style="font-size:130%;"> હાઉસ </span></p> <p><span style="font-size:130%;">રાજાવાડી પોસ્ટઓફિસની સામે,</span></p> <p><span style="font-size:130%;">ઘાટકોપર (ઇસ્ટ), મુંબઈ -૭૭</span></p> <p><span style="font-size:130%;">મોબાઈઅલ નંબર..૯૮૬૭ ૬૬ ૫૧ ૭૭<br /></span></p> <p><span style="font-size:130%;">email.. neetakotecha.1968@gmail.com</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6029655104335083872-4781016639493658725?l=maarupustakmanan.blogspot.com' alt='' /></div>નીતા કોટેચાhttp://www.blogger.com/profile/09918063056143268021noreply@blogger.com6